24-26 maart 2006
Val Thorens
Alweer ons 8e Bandy ski-weekend met weer een aantal nieuwe gezichten en helaas ook afvallers die normaal gesproken altijd van de partij zijn. Deze keer stonden we voor de eerste keer op de parkeerplaats van de Tongelreep op de bus te wachten i.p.v. de bekende opstapplaats van Van Gend & Loos bij het station. Toch jammer omdat we nu ons traditionele etentje bij Makan Makan ook moesten laten schieten. Zoals wel vaker liet de bus behoorlijk lang op zich wachten en tot overmaat van ramp bleek het gezelschap in de bus niet zo sociaal als wij van de gemiddelde wintersporter mochten verwachten. Wat een stelletje bezopen herrieschoppers met flauwe grappen en onnodig geschreeuw waren het! Om nog maar over die ondergescheten bus-w.c. te zwijgen want daar hebben de chauffeurs ons al meer dan genoeg op gewezen (5 of 6 keer). Tja, we hebben het gezelschap in de bus helaas niet voor het kiezen…
Maar goed, wij laten ons weekend natuurlijk niet door zo’n stelletje ongeregeld vergallen en vol goede moed stoppen wij de volgende morgen om 8.00 uur in Val Thorens. Dan is het nog een heel gesjouw met de bagage naar de bar “Malaysia” waar we kunnen omkleden en onze spullen voor de dag achterlaten. In principe hanteert Husk daarmee dezelfde formule die Bizz travel en Sportura ook gebruikt om in een kroeg om te kleden; de bierlucht is natuurlijk niet alles, maar de spullen zijn redelijk veilig opgeslagen.
Buiten sneeuwt het lichtjes en wordt het zicht belemmerd door laaghangende wolken en mist. Toch gaan we vol goede moed naar de gondel die ons naar onze eerste echte afdaling zal brengen. Het volgende ritueel zal de meest mensen bekend in de oren klinken want direct valt de groep in verschillende stukken uiteen. Vervolgens gaan we met een man of 7/8 via een volgende stoeltjeslift omhoog. Dan slaat het noodlot toe en scheurt Elmar zijn kniebanden bij de eerste echte afdaling zodat hij samen met Frits met de banaan naar beneden moet. Voor hem zit het ski-weekend er al heel vroeg op. Toch een beetje de schrik van elke wintersporter om zo snel uitgeschakeld te worden. Direct besef je dat het weekend niet voor iedereen super zal zijn. Elmar moet met flinke pijn naar beneden vervoerd, Frits begeleidt hem en zal veel van de eerste kosten moeten voorschieten en Arnoud, als organisator, zal ook bij de twee nieuwelingen blijven om alle zaken als vervoer, begeleiding, spullen etc. in goede banen te leiden. Een echte domper op de eerste dag van het ski-weekend. Bovendien staat er een sterke, koude wind die de sneeuw in je gezicht blaast en het afdalen soms knap lastig maakt. Het valt niet mee om de diepte goed in te schatten en het gevolg is dat de groep in vele stukken uiteen raakt. Zelfs een afspraak om gezamelijk te gaan lunchen blijkt niet haalbaar. We raken Hans uit ons overgebleven groepje kwijt omdat hij niet stopt bij de onderste lift en door boardt naar Les Menuires via het pad. Dat pad is een verschrikking voor boarders omdat je dan zoveel moet steppen. Dan blijkt ook nog eens dat Hans geen kaartlezer is en dat hij vanuit Les Menuires doorschiet richting Meribel i.p.v. terug te keren naar Val Thorens, waar wij (Tomas, Dennis, Brit, Arnoud en ik) intussen aan onze warme lunch in een verwarmde tent waren begonnen. Na het eten besloten wij in de buurt van Val Thorens te blijven waar meer dan genoeg mooie afdalingen te vinden zijn. Telkens hadden we weer even goed zicht om vervolgens weer in de mist of wolken terug te verdwijnen.
Zoals gewoonlijk is zo’n eerste dag erg vermoeiend en heeft niemand moeite om om half vijf het appartement op te gaan zoeken. Dat blijkt echter niet zo’n eenvoudige opgave. Eerst moeten we onze spullen oppikken bij de disco “Malaysia” om vervolgens meer dan een kilometer met de bagage te gaan sjouwen naar ons appartementenblok. Natuurlijk zijn dan de liften ook continu bezet zodat je met de bagage de trap op moet. Ach ja, een warme douche doet dan veel goed, ook al weet je dan nog niet dat je door het hele dorp terug moet lopen om voor het avondeten het restaurant te bereiken. Het feit dat je dan een gedeelte met de bus kan doet daar weinig aan af. Inderdaad, je had net zo goed het hele stuk kunnen gaan lopen, en dat hebben we in het vervolg dan ook maar gedaan.
Na het eten; we hadden gelukkig een meer dan redelijk restaurant, is iedereen dan ook zo afgebrand dat we zonder uitzondering onze slaapzak opzoeken en tot de volgende ochtend doorslapen.
Mijn biologische wekker ging zoals gewoonlijk weer op tijd af en om half zeven was ik al klaar met wassen en scheren. Raymond is dan ook al wakker en niet veel later zijn Roland en Marcel ook al uit hun nest gekropen. Om kwart voor acht besluiten we om maar alvast naar het restaurant te lopen waar we om acht uur gezamelijk zouden ontbijten. Bijna als eersten en enigen zaten we iets voor achten al uitgebreid aan ons ontbijt. Na kwart over acht begon het al aardig druk te worden en moesten we telkens nieuwe mensen wegjagen die aan onze tafel van elf wilden gaan zitten. Het was al bijna half negen toen de rest aan kwam kakken met het excuus dat we om acht uur van het appartement naar het restaurant zouden lopen. Ach ja, het weer had zich intussen sterk verbeterd en een voorzichtig zonnetje liet zich tussen de wolken aan ons verschijnen. Om half tien gingen we met z’n negenen (op Frits en Arnoud na) vanaf Plein Sud naar boven om richting Meribel af te dalen. Wat een genot om in verse sneeuw in het zonnetje af te dalen! Vlak boven Meribel besloten we om de gondel naar 2950 m. hoogte te nemen en dat bleek achteraf de mooiste afdaling op te leveren. Langs de piste was de 10 cm. extra sneeuw heerlijk voor de snowboarders en gevorderde skiers. We hadden ons tot doel gesteld om richting Courchevel te geraken; onderweg waren we nog getuige van een heuse Super G afdaling met supersnelle wedstrijdskiers en dat was een leuke afwisseling. Ook de lunch in de zon was geweldig op het terrasje in de buurt van Courchevel. We hadden besloten om ’s middags terug te gaan naar die geweldige piste van de ochtend. Zoals altijd blijkt die piste dan niet meer zo geweldig als eerder op de dag, omdat alle andere skiers die piste dan al plat gereden hebben. Ook blijkt de conditie van sommigen het dan al af te laten weten en besluit een gedeelte van de groep om terug naar Val Thorens te gaan. Wij pikken de gondel nog een keertje om daarna ook naar Plein Sud te retourneren. Op het terrasje blijkt het dan nog goed toeven; ook al wordt het steeds kouder nu de zon weer achter de wolken is verdwenen. Thomas haalt nog een stunt uit door zijn bierflesje in een keer in zijn glas om te draaien en de helft van zijn overbetaalde wit-bier te verliezen. ’s Avonds besluiten we met een groepje na het eten nog naar de Rumbar te gaan stappen, waar we naar de gebruikelijke stunts met snowboards en ski’s op dvd staan te staren. Eigenlijk zijn we dan toch al zo moe dat we na het eerste pilsje alweer besluiten om de slaapzak op te zoeken. ’s Nachts worden we gruwelijk gestoord door late bezopen figuren die van hun apres ski avondje terugkomen(niet leuk).
De laatse ochtend hadden we besloten om om 7.30 gezamelijk naar het restaurant voor het ontbijt te lopen. Ondanks de zojuist ingestelde zomertijd is iedereen op tijd wakker en beginnen we onze ochtendwandeling. Inderdaad zijn we dan als eersten bij het ontbijt en hebben we voldoende tijd om daarna terug te lopen, de spullen inpakken en het appartement schoon te maken. Het normale ritueel op zondag tijdens de miniski; vervolgens alles weer naar Malaysia sjouwen en wachten op de anderen. De zon is er al vroeg bij en het belooft weer een stralende dag te worden. Mijn voorstel om de beruchte off-piste bij La Masse nog eens te proberen wordt de grond in geboord omdat de sneeuw niet meer ideaal is voor off-piste skiën. Nee, we gaan opnieuw richting Meribel om onze favoriete piste nog eens te herhalen, maar dan de andere, smallere afdaling. Beneden is een aardig schansje waar de meesten van de groep een sprong(etje) wagen. Opvallend is dat nu de hele groep nog bij elkaar is en dat we dat tot de lunch ook nog volhouden. Een gedeelte blijft boven lunchen terwijl wij met z’n zevenen bij Montana in de stalende zon een lichte lunch nemen. Vervolgens besluiten we met dit groepje de Caron te bestijgen waar we via de achterkant nog een aantal ‘nieuwe’ pistes afdalen. We willen tot de laatste minuut van de sneeuw genieten en nemen om 16.50 nog eens Plein Sud om af te sluiten. Inmiddels is iedereen dan alweer bij Malaysia verzameld om de laatste spullen in te pakken en indien mogelijk nog eens te douchen. Een lekkere douche voor de terugreis is toch niet te versmaden en die 4 euro bij het zwembad is dan geen overbodige luxe. Onze laatste maaltijd is geen keuzemenu zodat de meesten opnieuw de biefstuk met frites voorgeschoteld krijgen. Da’s misschien het enige minpunt van La Grange waar we drie dagen uitstekend hebben gegeten. De bus is netjes op tijd en helaas zit er iemand in de bus die precies om 20.15 wil vertrekken omdat we anders misschien ’s ochtends wat eerder (voor de file) zouden aankomen als we al om 20.00 of zelfs om 19.45 waren weggereden. Ook het humeur van de chauffeur(s) is door dit voorval niet optimaal. Te meer omdat ze die vervuilde wc van de heenweg nog niet waren vergeten en dit verhaal tot in den treuren op moesten dissen. De terugtocht verliep verder zonder incidenten en zelfs de file tussen Leende en Eindhoven viel achteraf nog best mee.
Al met al toch een geslaagd ski/snowboard weekend hoewel het voor Elmar natuurlijk een nachtmerrie is geweest en hij 3 maanden moet revalideren. Mijn conclusie is toch dat we volgend jaar waarschijnlijk niet meer met de bus gaan maar op eigen gelegenheid naar de sneeuw rijden. Of dat dan met een gehuurd busje of eigen (lease) auto gaat valt nog te bezien. We hebben dan veel meer keuze in bestemmingen en we hoeven ons niet meer aan andere bus-genoten te ergeren. Bovendien zijn we met eigen vervoer natuurlijk een stuk mobieler en kunnen we zelf onze vertrektijden bepalen. Tijdens de barbeque kunnen we het hier nog uitgebreid over hebben. Ik hoop dat volgend jaar weer minstens zoveel deelnemers mee zullen doen en dat we dan onze 9e weekend kunnen organiseren. Allemaal bedankt en tot de volgende keer.
Add/View Comments (0) 
